www.irani.blogfa.com

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار الود و دود

یا خزانی خالی از فریاد شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروزها ، دیروزها

.....

  فروغ فرخزاد

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار الود و دود

یا خزانی خالی از فریاد شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروزها ، دیروزها

.....

  فروغ فرخزاد

میروم خسته وافسرده و زار ،

                         سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

                          دل شوریده و دیوانه ی خویش

میبرم تا که در ان نقطه ی دور

 شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بی جاه و تباه  

 می برم تا زتو دورش سازم  

زتو ای جلوه ی امید محال

می برم زنده به گورش سازم 

 تا از این پس نکند یاد وصال

  ناله می لرزد ، می رقصد اشک

اه ، بگذلر که بگریزم من

 از تو ای چشمه ی جوشان گناه

شاید ان به که بپرهیزم من

 به خدا غنچه ی شادی بودم 

 دست عشق امد و از شاخم چید

شعله ی اه شدم ، صد افسوس  

  که لبم باز بر ان لب نرسید

 عاقبت بند سفر پایم بس 

 میروم ، خنده به لب ، خونین دل

می روم از دل من دست بردار 

 ای امید عبث بی حاصل

                                        (  فروغ فرخزاد    )